Trollen en elfjes

1 11 2010

Moi!

Blog update vanuit de comfortabele autozetels terwijl we de kilometers onder ons uit laten bollen. Wim achter het stuurwiel en ik achter de typemachine. Het lijkt eeuwen geleden. De laatste maal moet in Rusland geweest zijn. De éérste keer Rusland wel te verstaan. Geen hobbelige wegen, maar pekzwart en zijdezacht asfalt. We zijn op dit ogenblik op weg naar het laatste spectaculaire avontuur van onze reis: 1500km afleggen boven de noordpoolcirkel en het volledig tot noordkaap waar maken. Eén van de uitersten waarmee we Rosie en onszelf op de proef willen stellen.

Momenteel rijden we door Finland, het land dat volgens verschillende vrienden en familieleden niet zo bijzonder zou zijn. Grote leugens! Mystieke sfeer rond de honderdduizenden meertjes en bijna evenveel eilandjes, mooie architectuur die varieert van een eenvoudige blokhut tot modernistische praalstukjes en heerlijke slingerende wegen door dennen- en berkenbossen die in tegenstelling tot hun Russische varianten niet tegensteken dankzij de afwisseling van meren, mossen, rotsen en heuveltjes.

Afgelopen 12 dagen waren anders dan alle dagen op onze trip. Weg uit verre onbekende landen en de EU binnen. Reizen met een vriend. De nadruk op steden. Minder geld uitgeven aan diesel door kleine afstanden, meer geld uitgeven aan gezellige avonden.

Ons afscheid van de familie in Soligorsk werd nog eventjes uitgesteld door de autoperikelen. Het duurde nog een volledige dag, maandag 18 oktober, voor de garagisten ontdekt hadden waar het probleem precies zat. De luchtbelletjes in de dieseltoevoerleiding werden meegezogen vanuit de dieseltank zelf, waar het buisje dat de tank in gaat een beetje afgezien had van ouderdomsverschijnselen. Het positieve aan de zaak was dat we nog eens konden genieten van een heerlijke maaltijd.

Na het stationaire leven moesten we opnieuw de weg op, dus dat deden we dan maar meteen vol overtuiging. We stonden om 5u30 op, zaten in de auto om 6u30 en dropten Alex om 8u30 al af in Minsk 150km noordelijker. Ter ‘ontspanning’ bezochten we een communistische herdenkingssite in Khatyn. Impressionant en beklijvend. Vervolgens nog een mooie trek naar het noordwesten, de grens met Litouwen over. Of beter, de grens met de Europese Unie over. Onze laatste grens over! Aan de Wit-Russische kant waren de officieren eerst wat achterdochtig en mocht ik in het kantoor uitleggen waarom we het land niet via dezelfde grens opnieuw uitreden. Na het volledige verhaal en het bekijken van de documenten sloeg de achterdocht om in verwondering en werd het vragensalvo afgebogen naar vragen over de verre onbekende landen. Mijn duim in de lucht moest Wim, die aan de andere kant van het lamellenraam stond, geruststellen dat alles nog in orde was na een half uur “ondervragen”. De Europese grenspost leek dan weer zo onrealistisch snel te gaan voor ons als EU-burgers dat het toch wel oprecht als thuiskomen aanvoelde. Eerst tussen de streng bewaakte hekkens van ‘Fort Europa’, maar dan in de lijn van de ‘EU-members’ enkel eens het paspoort tonen, de achterdeuren openen, opnieuw sluiten en hup!
Vilnius reden we snel door, want tijd om Litouwen te bezoeken hadden we jammergenoeg niet omdat Pieter de volgende dag in Riga op ons zou wachten.

De volgende dag een mooi barok paleisje van Bartolomeo Rastrelli op het menu in Rundale. Iets na de middag werd ons ‘reisteam’ dan uitgebreid met één lid. We vonden Pieter in een gezellig cafeetje in Riga en besloten onze ‘driepersoonskamer’ naar een parkeerplekje net buiten het centrum te rijden omdat vanaf hier opnieuw een andere werkelijkheid op de proppen kwam: Europa, waar parkeren in het stadscentrum duur is!
Na wat rond te wandelen tussen intrigerende ‘Jugendstill’ bouwwerken en de historische stad bij valavond te fotograferen gingen we lekkere uiterst goedkope pelmeni eten en gaven we ons geld dan maar uit aan een koffie in de duurste koffie- en likeurzaak van Riga. Na een koffietje hoorde natuurlijk een biertje om op onze nieuwe gezelschap te klinken en na een aantal maal geklonken te hebben lieten we ons door vijf studentes meenemen naar een echte studentenfuif. Ons opladen met energie was geen probleem en hoe laat het die avond geworden is, is niet zo belangrijk.

De volgende ‘ochtend’ rond een uur of één opgestaan. Gewoon omdat we moe waren. Als echte dagjestoeristen bezochten we de binnenstad, haar leuke pleintjes en kerken en aten we vervolgens een traditionele Letse maaltijd.
Na een laatste koffietje genoten we van onze flexibiliteit en reden we rechtstreeks naar Sigulda alwaar we onze aankoop van ‘Riga balsam’, een zwarte Letse likeur, testten voor we vroeg onder de wol doken.

De volgende ochtend was het tijd voor een Vlaamse klassieker. De gordijnen open en het gevoel overvalt je meteen: Ik voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw! Niet echt onze eerst sneeuw, maar wel voor het eerst dat er ’s ochtends een laagje lag. Een bobslee-track bezoeken kon dus qua sfeer niet beter gepland zijn!
Na dit bezoek volgde een bezoekhoogtepunt van de reis:” The Pension”, een topgeheime sovjetbunker die tot in 2003 nog geheim gehouden werd omdat ze gebruikt kon worden door de ‘secret service’ om bij nucleaire aanvallen onder de grond te duiken en alles te blijven controleren. Onder een rehabilitatiecentrum bevond de bunker zich 10 meter onder de grond en alle materialen waren er nog aanwezig zoals het operationeel zou zijn.
Na de sovjetelementen was het dan weer tijd om onze romantische zielen te vullen met een bezoek aan middeleeuwse kastelen en legendarische grotten.

De volgende dag van Letland naar Estland, wat niet zo’n spectaculaire afstand is in de Baltische staten. Naar Tartu, de levendige studentenstad, waar we konden genieten van een kleinschalige studentenstad met leuke pleintjes, gezellige restaurantjes en cafés. Nachtfotografie werd gevolgd door een welbekende avondactiviteit. In een hardrock café vol ‘hevige metaal fans’ leerden we de Estse bevolking voor het eerst beter kennen.

De volgende dag reden we uiteraard naar Talinn. Nog een citytrip binnen onze grote reis. Eén van de bestemmingen waar je zoals in Brugge op de koppen van de toeristen kan lopen. Novembervakantietrippers, waartussen we opgingen in de bezoekersmassa. Niemand die kon vermoeden dat wij niet met een lowcost maatschappij overgevlogen waren. Maar wat dagtrippers niet doen omdat ze toch alles in een stad zo snel mogelijk gezien moeten hebben deden wij dan weer wel. Een avondje zwembad, stoombad en sauna om vijf dagen vuil af te wassen! Als je met drie heren in een besloten ruimte slaapt moet het toch een beetje proper blijven!

Vorige week maandag werd dan een echte bezoekdag waarbij we het volledige historische centrum en een legendarische gevulde pannenkoek op ons bord kregen, maar blijkbaar hadden we nog nood aan een toetje. We bezochten in het noorden van de stad een leuk park met paleizen en het moderne kunstmuseum.

5u! Tijd om de plas over te steken naar Finland. De tank nog volgooien met de laatste ‘goedkope’ diesel en rond 7u waren we reeds aanwezig op de ferry van Tallink. Een klein verschil met onze vorige overzeese ervaring op de Kaspische zee. In de plaats van één vuile kantine die quasi nooit geopend werd door een heks en 24u geen contact met de buitenwereld, kregen we nu vier bars en snackrestaurants waar continu mooie Estse deernes achter de toonbank stonden en gratis wireless internet ons met het wereldwijde web verbond.
Na een succesvolle overtocht, bezochten we met de Lonely planet en een architectuurplannetje de hoofdattracties van Helsinki. Dure cafés en restaurants zijn een realiteit in Scandinavië, dus we gingen eten in het studentenrestaurant voor we naar onze host reden.
Silja, de zus van Linda die we per toeval ontmoetten in Mongolië, ontving ons met open armen en gaf ons de sleutel na een uurtje in handen omdat zij met een vriendin uitging die avond. Een mooi teken van vertrouwen. Wij gebruikten de faciliteiten van onze tijdelijke vaste woonst en relaxten die avond wat voor we een stapje gingen zetten in het Helsinkiaans nachtleven.

De volgende twee dagen werden opgevrolijkt met de stad wat rustiger te bezoeken, want citytrips zijn leuk, maar vermoeiend. We namen de boot naar Suomenlinna, een eilandje voor de kust van Helsinki met een fort dat tot in de tweede wereldoorlog Helsinki moest beschermen. Daar genoten we vooral van de rust zo vlak bij de grote stad. We kookten lekkere Belgische kost voor de meiden die ons huisvestten: gehaktballen in tomatensaus met puree. En uiteraard zakten we af naar een gezellig cafeetje. De derde dag in Helsinki sliepen we lang uit en bezochten we samen met Tuuli, een vriendin van Silja, het Kiasma museum van Steven Holl dat een interessante permanente tentoonstelling huisvest en waarin een tijdelijke tentoonstelling van de Young British Artists of YBA plaatsvond. We mogen dan al vaste tentoonstellingsgangers zijn, maar om ons vier uur vast te houden moet een museum toch al zeer interessant zijn. Na een laatste avondmaal zetten we nog een klein stapje in de stad om uiteindelijk af te sluiten in cafetaria Rosie waar we nog wat likeur uit Riga en pintjes uit Estland proefden.

Vrijdag was het dan uiteindelijk tijd voor een omwenteling in de reis. We verlieten niet alleen het aangenaam vrouwelijk gezelschap, maar moesten ook Pieter op het vliegtuig naar België zetten. Tijd om met z’n tweeën het laatste grote avontuur aan te gaan!

Eenmaal dat afgerond, was het tijd om Rosie voor te bereiden voor het hoge noorden. Wij hebben degelijk schoeisel, maar met Belgische ‘all season’ banden blijf je beter uit de sneeuw. In Wit-Rusland had Sergej al eens voor ons rondgekeken, maar het beste wat we daar konden vinden waren de goedkoopste Russische winterbanden voor 400 euro en deze zouden in België niets meer waard geweest zijn. Dicht bij de bron de banden gaan halen, dachten we dus. Nokian banden worden geprijsd als de beste en worden hier gemaakt. Maar we moesten even slikken toen we bij de eerste bandencentrale hoorden dat het grapje voor ons formaat van banden 640 euro zou kosten… Na een zoektochtje vonden we de gepaste Nokians voor 400 euro met plaatsing inclusief! Hoogste kwaliteit winterbanden! Wat houdt ons nu nog tegen.

Dit weekend vulden we dan met leuke dorpjes, mooie houten kerken en strakke architectuur van Alvar Aalto. Het leven is weer gebaseerd op ‘on the road’ zijn en veel bezoeken. Na deze zeer gevarieerde dagen opnieuw iets wat we kennen! Weer een beetje thuis op de weg.

Momenteel is het hier nog net boven vriespunt, maar op het ogenblik van schrijven bevinden we ons dan ook nog 200km onder de noordpoolcirkel en 1000km onder noordkaap. Tuuli informeerde ons gisteren dat -20°C reeds geregistreerd was in Lapland, wat verrassend vroeg is dit jaar… De volgende update zal in elk geval opnieuw voor onder de noordpoolcirkel zijn wanneer we opnieuw kunnen typen zonder onze handen elke twee minuten te moeten opwarmen!

Moi moi!

Wim en Tim

Advertenties

Acties

Information

6 responses

2 11 2010
Eddy

Finland, Estland , Letland. Da’s al behoorlijk dicht bij. Geniet nog van jullie laatste maandje.

Vele groetjes
Eddy, Ingrid en Tijl

3 11 2010
Opa Ernest en oma Dedé

Awel, awel awel, de EU, dat riekt al naar thuis hé? Veel gezien, veel genoten en toch nog niet van zins om de kortste weg te nemen naar Brugge. Het wordt nochtans tijd om te acclimatiseren en weer gewoon te worden aan het gewone leven, maar ja, wat is gewoon eigenlijk? Na alles wat jullie meegemaakt hebben zal het een beetje raar doen.
Best dat je goede winterbanden hebt, en laat Rosie nu niet opnieuw halsbrekende toeren uithalen, zodat je zeker bent om binnenkort thuis te arriveren, met Rosie erbij wel te verstaan.
Tot binnenkort, we tellen af. Me gon blieje zien omme joender weere bie ons en.
Opa en oma

4 11 2010
Tomas

Tim en Wim

Ik weet niet of jullie al voorbij Riga zijn, maar indien het nog kan, vergeet vooral niet de badplaats Jurmala te bezoeken. Echt de moeite. De Russen hebben zich daar neergepoot in dit naar Baltische normen, mondaine oord. Wellicht is het daar nu wel veel kouder dan toen ik er was, laatst in Juni. Toen konden we echt wel zonnebaden! Het strand lag er vol Russische schoonheden, wellicht dat je nu ver zal moeten zoeken!
grtz.

Tomas

4 11 2010
Tante Dees en Gaëlle

Dag levensgenieters,
morgen is het precies 7 maand geleden dat jullie met Rosie vertrokken zijn uit een zonovergoten België. Week na week waren we in spanning om van jullie telkens iets nieuws te horen. Er gingen weken voorbij waar het nieuws wat later kwam dan verwacht en toen kwam de ongerustheid bij ons allen steeds naar boven. Maar gelukkig kwam dan toch net op tijd het verlossend bericht dat jullie nog gezond en wel waren. Ik hoop jullie binnen een grote 14 dagen levend en wel terug te zien. Aan de foto’s te zien hebben jullie toch een aantal supermooie momenten beleefd en prachtige dingen gezien, de verslagjes lieten vaak onze fantasie hun werk gaan,…Dat jullie een bijzonder avontuur hebben beleefd, staat als een paal boven water. Geniet nog maar dubbel van de laatste dagen van jullie reis. Wees toch nog maar heel erg zuinig op Rosie. Om te voet naar Brugge te komen is het heus wel nog wat te ver!
Doei,
Tante Dees en Gaëlle

5 11 2010
Tante Marcelle nonkel Roger

Beste Wim en Tim,
Het thuisfront nadert snel. Even nog stevig noordwaarts; even nog sneeuw en kou trotseren? Hopelijk houdt ook Rosie zich kranig en geraakt ze niet verkleumd. Desnoods een mutsje en brede sjaal aandoen want ze is wellicht de grote koude niet gewoon en het zou spijtig zijn dat Rosie zo op het einde nog kwaaltjes zou doormaken.
De koude en sneeuw die jullie wellicht tegemoet rijden heeft wel een voordeel: wanneer jullie binnen enkele weken in België terug zijn, zullen jullie al aangepast zijn aan het frisse weer want ook bij ons is de zomer voorbij (maar dat vermoedden jullie wel).
Intussen wensen we jullie nog veel plezier en een voorspoedig en mooi vervolg van de reis.
Groetjes,
Tante Marcelle en nonkel Roger

12 11 2010
Pieter N

Hallo,

Hier met Pieter. Mijn excuses voor de late reactie maar ik heb nog geen internet op mijn woonst en op het werk wordt ik voorlopig beperkt tot pen en papier.

Ik bedank jullie voor de reis. Het was fantastisch. We hebben leuke avonturen mee gemaakt waar over we over een paar jaar leuke herinneringen kunnen ophalen tussen pot en pint. Het was voor heerlijk om tussen jullie te mogen slapen. Bedankt. Ik hoop jullie gauw een wederdienst te kunnen doen (lees: app altijd beschikbaar voor jullie).

Enkele foto’s op Flickr (er zullen er nog volgen): http://www.flickr.com/photos/pietersleen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: