Heartbreak Hotel [Nieuwsblad]

3 11 2010

In Wit-Rusland verblijven we bij de familie van Maryna, de vrouw van mijn neef. We weten niet goed wat we moeten verwachten van het land maar in het mijnstadje Soligorsk worden we fantastisch door de familie onthaald. Alina en Alex, Maryna’s zus en broer, leiden ons rond in de hoofdstad. Ze zijn zelf niet zo enthousiast over de kwaliteiten van Minsk, maar proberen toch ons de beste kanten te laten zien.

Onze auto heeft dringend enkele herstellingen nodig en Alina vergezelt ons naar de garage om te vertalen voor ons. Niemand spreekt er immers Engels. Geïnteresseerd probeert ze te achterhalen hoe de auto in elkaar steekt, zodat ze ons beter zou kunnen helpen. Siarghey, Maryna’s vader, belt al zijn contacten op om voor ons de beste onderdelen voor onze wagen op de kop te tikken, als het kan schrijft hij de kosten af op rekening van zijn bedrijf. Hij regelt een bezoek aan de zoutmijnen waar hij vroeger werkte. Enthousiast gebarend en met slechts enkele woorden Engels legt hij ons enkele honderden meters onder de grond uit hoe de productie en verwerking van het rode Kaliumzout verloopt – Alina, die ook voor het eerst in de mijnen is, vult de moeilijke delen aan.

’s Avonds neemt Siarghey ons mee naar de Banja, de typische, hete sauna. Allemaal naakte mannen in een kamer vol stoom, met gekke saunahoedjes en handschoenen aan, een bos berkenbladeren om de bloeddoorloop te stimuleren. Het is een fantastische ervaring en we voelen ons compleet hernieuwd nadat we een grote metalen emmer vol ijskoud water over ons hoofd uitgegoten hebben.

Mama Natasha bereidt voor ons een heerlijke maaltijd, lekker vlees, champignons met zure room, een lekker slaatje, zoete appeltaart als dessert. We slapen snel in het vers opgemaakte bed, na een laatste theetje. Na een dagje bladeren rakelen en barbecueën in hun groentetuintje valt het ons moeilijk afscheid te nemen van de familie die ons zo gastvrij in huis genomen heeft. We voelen ons thuis – niet meer zoals we het hadden in Jalal-Abad of nabij Song-Kul, maar echt thuis. We willen niet meer weg. Misschien is het de temperatuur die wel al eens onder nul durft te zakken, of de bomen die beginnen te kalen, misschien is het omdat we al zo dicht bij huis zijn. We moeten echter voort. Onze vriend Pieter wacht ons op in Riga. De nieuwe Europese staten Letland en Estland beloven heel wat moois, niet te vergeten Scandinavië …

Toen we op reis vertrokken – ondertussen zeven maanden geleden – hadden we enkele zaken in rekening gebracht. De auto zou onderweg de geest kunnen geven, of één van ons beiden wordt ziek, of we missen de boot in Azerbeidzjan of we worden bestolen. Heel wat risico’s die ons naar huis zouden doen terugkeren, het einde van de reis. Maar niettemin vertrokken we, omdat het een avontuur zou zijn, omdat we ondanks al die gevaren geloofden in het slagen van ons project. Er was echter één iets waar we niet op voorbereid waren: de mensen die je willen laten blijven waar je bent, je doen twijfelen aan de zin van jouw reis.

We rijden weg uit Helsinki. Enkele minuten geleden hebben we Pieter achtergelaten aan het vliegveld. Tijd voor overleg. We hebben nog geen winterbanden gevonden, die we nodig hebben voor onze tocht naar Noordkaap en die laatste dagen zullen ons nog veel geld kosten. We hebben daarentegen net twee fantastische vrouwen achtergelaten in de stad, die we liefst van al nog wat beter hadden leren kennen. We voelen ons wat verloren. We bleven slapen bij de zus van Linda, een vrolijke Finse die we in Ulaanbaatar tegenkwamen. Een avondje op café met Silja en haar vriendin Tuuli en we zijn meteen verliefd. Drie dagen zijn echter te kort om hen goed te leren kennen.

Wanneer we vertrekken voelt het aan alsof onze Rosie ons uit hun armen wegrukt om ons voor zich te houden. Een bandenhandelaar stuurt ons naar zijn collega in Porvoo, 50 km verder. Liefst van al keren we om, terug naar onze Finse vriendinnen. We staan op het punt voor hen die laatste prachtige kilometers op te geven. Maar we zetten onze gevoelens even opzij. Er is geen uitweg, geen ontsnappen aan dit gebroken hart. We reizen in een ‘heartbreak hotel’. Dit is wat de reis zo mooi maakt en tegelijk zo moeilijk, alle mooie mensen die we ontmoeten en de noodzaak om ze weer achter te laten in hun eigen wereld. We kunnen enkel hopen ze op een dag terug te zien…

We krijgen onze winterbanden voor een ‘very special price’. Het noorden met zijn koude mysteries roept ons. Zowel rationaliteit, economisch besef, als emotie worden aan de kant geschoven, in functie van wat onze laatste krachttoer van de reis moet worden. Omdat het ons plan was in het begin, omdat dit net de reis zin geeft, omdat we het plan willen volbrengen.

Advertenties

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: