Expeditie Nordkapp

8 11 2010

Hei iedereen!

Ons vorig bericht werd gestuurd vanuit Rovaniemi, net onder de poolcirkel. Dit bericht komt ook van onder de poolcirkel, echter niet meer in Finland, maar Noorwegen, op weg naar Trondheim. De zon schijnt sinds lang weer eens heerlijk in ons gezicht, over besneeuwde wegen, bergen, meren en bomen. Verwacht je maar aan enkele spectaculaire kerstkaartjes!

Met ons nieuw stel banden keken we uit naar een beetje sneeuw op de weg, anders zou die investering voor niks geweest zijn. De eerste dagen na ons vertrek uit Helsinki werden onze wensen echter nog niet vervuld. Na een korte stop in Porvoo reden we via een klein dorpje met radiaalstructuur in het stratenplan naar Imatra. Daar is eigenlijk niet zo veel te beleven, ware het niet dat Alvar Aalto, de grootmeester van Skandinavisch modernisme er één van zijn meesterwerken had neergepoot: de kerk van Vuoksenniska (voor de architecten, de witte kerk met drie afsluitbare delen en ontdubbelde wand). Van modernisme naar classicisme, de grootste houten kerk ter wereld! Minder spectaculair als het klinkt, en bovendien gesloten, dus rijden we ineens door tot Savonlinna, leuk tussen enkele meertjes in genesteld.

Na een frisse ochtendwandeling over brugjes en bossen op eilandjes zetten we onze Aalto-bedevaart voort. Eerst bezoeken we het raadhuis in Saynitsalo (die met de rode bakstenen, het binnenplein en de trappen) en vervolgens begeven we ons naar het Aalto Museum in Jyvaskyla. Genoeg modernisme denken we, als we ook nog eens zijn universiteitsgebouwen in de buurt bezocht hebben. We moeten nog wat kilometers afleggen. Ietsje meer naar het noorden vinden we een parkeerplaatsje en een warme bar in Kuopio.

Op naar Rovaniemi, de hoofdstad van lapland, en … ontworpen door Alvar Aalto, nadat het in WOII vernietigd was door de Duitsers. De dagen worden snel korter en wanneer we aankomen hebben we nog net tijd om de bibliotheek te bezoeken. Ondanks de onheilspellende berichten blijft de temperatuur nog maar net onder nul en blijft de weg sneeuwvrij.

Vroeg in de ochtend gaan we zwemmen in het lokale zwembad en maken een wandelingetje. Voor een kleine 12€ per persoon kunnen we binnen in het ARKTIKA museum met een heleboel info over het poolgebied met al zijn inwoners, fauna en flora, de geschiedenis van finland en lapland, genoeg om toch een paar uren in rond te wandelen. Enkele kilometers meer noordelijk bereiken we in het laatste licht een belangrijke grens en zetten we het verstand even op nul. We gaan op bezoek bij de kerstman, die blijkbaar zijn bureau heeft op de poolcirkel en er de rotatie van de aarde controleert (haha). Hij wenst ons een behouden terugkomst en zegt jullie allen ‘hallo’. We rijden verder en de weg verandert, nogal onverwachts. We hadden er niet meer op gerekend, maar enkele kilometers boven de noordpoolcirkel begint de sneeuw zich op te hopen. Hier en daar spotten we rendieren op de weg en wanneer we bijna Inari hebben bereikt, de sami-hoofdstad van lapland, vinden we een goed kampeerplekje in de donkere bossen.

We worden wakker wanneer enkele rendieren rond onze wagen staan te … wel we weten eigenlijk niet goed wat ze precies doen, maar ze staan er in de sneeuw. We gaan naar Inari, niet meer dan een straat, en kopen er wat rendiervlees. Dan, tijd voor sport, en we doen niks liever als wandelen in de sneeuw natuurlijk. Een heerlijke tocht door sneeuw, bos, over half-bevroren kreekjes en gammele brugjes tot aan een godvergeten kerkje in de wildernis. Na de wandeling is het tijd om het fijne Finland achterwege te laten en het land van de Vikings in te trekken. We kruipen terug in onze warme Rosie en gaan op weg. De sneeuw blijft maar komen en we rijden in één trek door tot even voor noordkaap. Terug in onze tijdszone is het ineens nog een uur vroeger en dus nog wat vroeger donker. Laat op de avond, na een weg met lichte slingeringen, herten op de baan, lange tunnels, en schimmen van het noorderlicht komen we aan in Skarsvåg, het meest noordelijke vissersdorp van de wereld. We worden er ontvangen door Leif, een kennis van een kennis van Tim’s vader. Bij de klim naar zijn oprit ontdekken we waarom iedereen met studs op zijn banden rijdt, onze banden brengen ons slechts met heel veel moeite en heel wat geslier naar boven.

’s Ochtends bezoeken we het bedrijfje van Leif, een driemanoperatie die vis van de boten haalt, klasseert en prepareert om te transporteren naar visverwerkingsbedrijven elders in het land. De Kingkrabben zwemmen er vervaarlijk rond in grote witte bakken en worden naar grootte en geslacht geordend. Leif neemt ons na een koffiepauze met de collega’s mee naar noordkaap – iets wat hij ons niet meteen ziet doen met onze eigen auto. De rit op zich is al zeer spectaculair, over ijzige wegen tussen lege sneeuwvlaktes en ruwe rotsmassa’s, omhoog, tot het einde in zicht is. De laatste meters lopen we tot het uiterste punt, en dan is het tijd voor een vreugdekreet – missie geslaagd! We kijken van op de hoge klif uit over de donkerblauwe Barendtszee en zwarte wolken stapelen zich op in de verte. Voorbij dit punt is er niks meer, enkel ijsschotsen tot aan de Noordpool. We hebben het gevoel dat dit de ideale manier is om Noordkaap te beleven, als het einde van de wereld, in een haast apocalyptische setting, dreigende wolken, ijzige wind. Dit is de plaats waar Thorgal leeft en hij al zijn mythische avonturen beleeft. Je ziet er zo een houten schip op de rotsen versplinteren, en een half verzopen viking aanspoelen. Nadat we terugkomen van Noordkaap, kookt Leif voor ons Kingkrab, vers uit de zee, heerlijk! Met een looksausje en wat brood, eenvoudig, en toch één van de lekkerste dingen van de reis. Aangezien Skarsvåg niet meteen de grootste metropool is van Noorwegen, vullen we de rest van de avond met tv-kijken. We kruipen vroeg onder de wol om de volgende dag alweer terug zuidwaarts te keren.
We gebruiken de korte dag maximaal en rijden al het daglicht op, langs prachtige fjorden en bergen, heen en weer slingerend, en dan leidt de gps ons plots over het water. Met de ferry steken we tweemaal over, en we rijden door tot in Tromsø. We houden ons bezoek aan de lokale pubs kort, want ons budget lijkt er sneller te verdwijnen dan we kunnen bestellen. We keren terug naar onze auto en worden op straat aangesproken door een vriendelijke kerel die ons wat koffie aanbiedt. Het blijkt een actie van de bijbelschool. Na een interessant gesprek kruipen we uiteindelijk toch in bed.

We hebben niet meteen nood aan nog een museum, dus nemen we de kabellift naar de top van een berg. Fervente sporters die we zijn klimmen we helemaal naar de top, waar het uitzicht over de stad temidden het water fantastisch is. Terug beneden hebben we een afspraak met Kristine, een vriendin van een vriendin van een vriend van Tim (we worden hier goed in, niet?). Een koffietje drinken op café en nog een restje Kingkrab van Leif in de auto eten is al wat we doen met de studente slagwerk, want ze moet terug naar haar leerlingen van de mars-band. De hemel is voor het eerst sinds Rovaniemi weer helder, en we denken een kans te hebben om het noorderlicht te zien. Kristine raadt ons een goede plaats aan. We vinden een goed plaatsje met zicht op noord en wachten… We vallen bijna in slaap. Een zeer lichte streep aan de hemel, waarvan we dachten dat het een lichtvlek van Tromsø was, begint plots te bewegen en het spektakel begint. Een zonnestorm bereikt het magnetisch veld van de aarde en partikeltjes beuken op de atmosfeer. Het resultaat is een helder gekleurd licht dat zich beweegt in een brede boog die zich ver van links naar rechts uitstrekt, tussen twee bergen. Het groeit aan en maakt een zigzagbeweging naar beneden, als een soort regen. Het groene licht wordt zo sterk dat het weerspiegelt op het watervlak. Een vallende ster knettert doorheen de lichtshow. De bewegingen sterven weg en groeien weer aan, sterker als daarvoor, met grote cirkelbewegingen, die de silhouetten van de bergen sterk omlijnen. We blijven kijken tot de bewegingen weer wat zijn weggestorven. We zijn moe en onze handen zijn verkleumd, maar we zijn tevreden, want blijkbaar moet je wel wat geluk hebben om dit te zien, en het is wondermooi.

We zijn op weg naar Trondheim. Zonet staken we de poolcirkel weer over. De sneeuw en het ijs blijven ons voorlopig vergezellen. Overdag is het prachtig, de takken van de bomen die doorbuigen onder het gewicht van de sneeuw, de zonnige, witte pieken, de kleurrijke houten huisjes met een pak sneeuw erop, de rivieren die half dichtgevroren zijn, de ijspegels die van de rotsen bengelen. Als het donker is wordt dit soms een angstaanjagend delirium, een donkere tunnel van wervelende sneeuw, waardoor we ons voorzichtig een weg moeten banen. Maar het is het wel waard.

Nog enkele dagen en dan zijn we in Oslo, dan Kopenhagen, dan Berlijn. Nog een goeie week en we zijn thuis. We zitten bovendien aan het einde van onze playlist. Eenmaal terug op sneeuw-vrije wegen is het grote avontuur achter de rug. Tijd om nog even uit te bollen dus. Tot de volgende, of misschien tot thuis.
Warme groeten uit het koude noorden.

Tim en Wim

Advertenties

Acties

Information

3 responses

9 11 2010
Floor

Woehoew! Thorgal!

10 11 2010
magda en gabriël

Ja mannen, ’t is en ’t was nogal de moeite hé!
We wensen jullie goeie reis terug naar huis en een behouden thuiskomst. Uit de reacties op jullie schrijfsels blijkt dat iedereen toch blij zal zijn als julie er terug zijn.
Laat ons weten als jullie een boekje over de reis uitgeven; wij reserveren alvast een exemplaar!
Toitoi en alvast welkom terug in België binnen enkele dagen

13 11 2010
Sam

De laatste post… ?

Dan ga ik voor een laatste keer zeggen hoe zalig het steeds is jullie blogposts te lezen. De plaats waar Thorgal leefde (of zal leven? …), kingkrab, het noorderlicht, … alweer een compleet andere wereld waarin jullie nu vertoeven!

Het stemt me een beetje atmosferisch dat de update uit België bij deze bijzondere post ook over reizen gaat! Een compleet ander soort reizen… Zaterdagmorgen verlieten we de highway in Gent in lichte regen en trokken we richting Charleroi in steeds slechter wordend weer, het leek wel of we richting winter reden. Maar daar geschiedde een mirakel, want enkele uren later bevonden we ons plots terug in zomerse sferen! Bij temperaturen van 30° aten we tappa’s, dronken we cocktails en zwommen we in de zee. Het was bijzonder gemakkelijk aanpassen en terwijl jullie pakken sneeuw zagen, genoten wij in Fuerte een viertal dagen van zon, zee, strand (en cocktails natuurlijk)…

Geniet nog van de laatste etappe, kom veilig thuis, verschiet niet te hard en bereid jullie maar voor op Frietjes en Bier!

Sam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: