Tijd voor reflectie [Nieuwsblad]

18 11 2010

Op reis gaan voor 8 maanden na af te studeren is blijkbaar niet de meest evidente keuze als je kijkt naar de meeste van je vrienden en kennissen die ervoor kiezen een carrière op te bouwen en hun eerste appartementje te huren. Gemengde reactie aan het thuisfront variërend van “Zoveel moeite voor een reisje” tot “Gooi je daarmee geen toekomstmogelijkheden weg”.

Eenmaal onderweg, vanaf de Balkan, kwamen we ze dan plots wel tegen, de ‘wereldreizigers’. De keuze om deze onderneming met een oude bestelwagen te doen, bleek ons dan weer te onderscheiden van deze reizigers. Waarom? “Verantwoordelijkheid”, “risico’s met politie en met de wagen”, “inflexibiliteit om door bepaalde landen te rijden”, “omdat je ervoor met twee overtuigd moet zijn” en “omdat je steeds in dezelfde ruimte zit” zijn enkele van de vele redenen die we te horen kregen onderweg.

Eenmaal je onderweg bent, zou je graag eens wisselen met andere reizigers. Ook voor hen is het gras groener aan de andere kant en ze zouden maar al te graag eens op onze manier reizen. Elke vorm van reizen creëert natuurlijk andere randvoorwaarden.

De meest vrije reizigers die we tegenkwamen zijn te categoriseren onder: de fietsers, de motorrijders de solo-reizigers en de autoreizigers. De eerste komt waar hij maar wil (zolang het niet boven de 45 of onder de -10 graden is), maar moet uit een speciaal soort hout gesneden zijn. Niet enkel omwille van zijn stalen zitvlak, maar ook omdat hij verzot moet zijn op noedels. Door zijn trage snelheid kan hij het zich niet veroorloven dagelijks uitgebreid te gaan eten. De motaars komen in de buurt van onze categorie en zijn iets flexibeler, maar zitten voornamelijk dichter op de buitenwereld. Dat zorgt ervoor dat ze honderd procent in contact komen met de landschappen en de mensen, maar dat zorgt er ook voor dat ze zich niet kunnen afsluiten tenzij ze accommodatie zoeken.

De alleen-reiziger kan zijn plannen aanpassen zoals hij wil, moet niks vooruit plannen en reist mee met wie hij maar wil, maar in sommige streken komt hij niet tenzij hij veel geld heeft of bij toeval ons tegenkomt. Wijzelf behoren tot de laatste categorie die enkele voordelen van voorgaande categorieën niet kent, maar die zich nog steeds kan verplaatsen waarheen hij wil.

Onze grote camionette bezorgt ons een apart plekje in de subcategorie. We zijn niet zo flexibel als een terreinwagen en sommige extreme condities zoals woestijn, steile rotswegen en modder moeten we een beetje vermijden, hoewel we Rosie toch af en toe tot haar uiterste hebben geduwd. Waar wij ons dan onderscheiden van de rest? We hebben het hypersociale voertuig. Niet alleen kwamen we in een sociaal contact met lokale bevolking dat verder ging dan het klant-koper-niveau door lifters mee te nemen en verplaatsten we soms ganse families. Ook hadden we de ongelooflijk waardevolle mogelijkheid om weken soloreizigers mee te nemen en mooie vriendschappen op te bouwen.

We hebben het vervoersmiddel dat ons de grootste logementsflexibiliteit mogelijk leverde. We hadden zoals de mobilhome alle luxe die we nodig hadden (meer dan op kot in Gent waar soms maar één kookplaat werkt, de muziekinstallatie vaak niet dezelfde geluidskwaliteit kent en het eten af en toe uit de frigo verdwijnt). En we waren tegelijkertijd ‘quasi onzichtbaar’: onze oude bolide ‘blende perfect in’ tussen de lokale roestbakken en we parkeerden Rosie waar we maar wilden, uiteraard met een beetje gezond verstand.

Zelfs in het midden van elke grootstad kunnen we onze gordijnen sluiten en er zeker van zijn dat we niet lastiggevallen worden en daarmee sparen we een mooie hap geld uit die we kunnen investeren in belangrijkere dingen dan een bed, zoals lekker eten en lokaal gerstenat! Ook bijvoorbeeld hier boven de noordpoolcirkel gaan we niet naar een hyperduur hotel en verkleumen we anderzijds ook niet in een tentje bij -5°C. We parkeren gewoon onze bolide aan een fjord, steken de verwarming aan en kijken naar het schouwspel van het noorderlicht.

En wanneer we eventjes genoeg hadden van dezelfde vier automuren rond ons elke nacht dan parkeerden ze Rosie ergens en gingen we voor een jeugdherberg, een B&B, een hotelletje, een tent, een zetel bij een ‘couch surfer’ of een bed bij een vriend van een vriend van een vriend van een…

Advertenties

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: