The Last Post

19 11 2010

Guten tag, beste vrienden,

Weg zijn de sneeuw en de maagdelijke taferelen. Aan onze begroeting kan je wel uitmaken waar we ons momenteel bevinden. Het geboorteland van onze trouwe Rosie heet ons voor de tweede maal op deze reis welkom met alle hemelwateren die ze voorhanden heeft. Enkele honderden kilometers Duitse Autobahn hebben ons tot in de buik van Berlijn gevoerd, voor de deur van onze bijzonder sympathieke vriendin, Barbara.
De voorbije dagen zijn snel gegaan, we beseffen nauwelijks dat er alweer een week voorbij is. Misschien wel omdat we het bijzonder druk gehad hebben. Welja, druk… In elk geval, nemen we toch nog even de tijd om ons laatste verhaal te doen, het verslag van nog enkele prachtige dagen in de meer herbergzame delen van Scandinavië.

Trondheim was mooi. Een zeer gezellige universiteitsstad die ons terug deed denken aan Gent. Daar lag nog sneeuw op straat, wat een wandelingetje door de pittoreske straatjes met mooie houten huizen enerzijds een zeer bijzondere sfeer gaf, anderzijds een heel stuk gevaarlijker maakte. Het was er voor de eerste maal op reis écht koud, maar met onze slaapzakken gemaakt van kuikentjes was dat allemaal geen probleem. De deuren van de auto daarentegen hadden wat meer problemen, alsook ons gaspedaal, die niet zoveel zin meer hadden om te bewegen na een nachtje van rond de -10. Na een ochtendlijk bezoek aan de prachtige kathedraal en de kroonjuwelen van het Noorse koningshuis lieten we de auto wat opwarmen en zetten we onze tocht zuidwaarts verder. Tegen de avond reden we Oslo binnen en werden we opgewacht door Erlend, een Erasmus-vriend van Tim. Belangrijk feit, in onze agenda pennen we het volgende neer: WOOHOOW 40000km! Na een glas wijn probeerden we nog een caféétje in de buurt te vinden, wat na middernacht blijkbaar niet zo evident is. Ergens op een verloren hoek konden we toch nog een plaatsje vinden waar bier geschonken werd.

Samen met Erlend – ook een architect van opleiding – gingen we Oslo verkennen. Naar de kathedraal, (uiteraard), naar het Pita-kot en naar de Nationale Gallerij met meesterwerken van onder andere Edvard Munch (de schreeuw). Nog een wandelingetje op het dak van het nieuwe opera-gebouw van architectuur-goeroes Snøhatta, en via de vin-monopolie (in Noorwegen wordt de verkoop van wijn en sterke drank streng geregeld door de overheid, en je kan het enkel in deze monopolie-winkels kopen) naar het appartement van Erlend om er gehaktballen met puree en appelmoes te prepareren. De dag werd beëindigd in enkele van de meer gezellige bars in Oslo, tot onze Noorse kronen op waren.

De volgende ochtend lieten we Oslo nog niet meteen achter ons liggen, want eerst wilden we nog het Vikingskiphuset zien, een kerkachtig gebouw waarin enkele opgegraven Vikingschepen tentoongesteld waren. Onder de indruk van de prachtige houten boten en hun schatten, namen we weer plaats achter en naast het stuur van Rosie, om naar Zweden te rijden. In de schemering staken we de grens over en vonden we na een beetje zoeken onderdak in het huis van Lore en Dauwe, goede vrienden van Wim’s ouders.

De volgende dag verlieten we Zweden alweer, en reden we naar de voorlaatste stop van de reis, Kopenhagen. We werden er verwacht door Stine, die we in Kirgizië hadden ontmoet. Ze escorteerde ons naar een gratis parkeerplaatsje en nam ons dan mee naar haar commune, ‘de Vilde Kaniner’, waar we enkele dagen konden logeren. We schoven er meteen onze voeten onder tafel met de andere communeleden voor een lekkere maaltijd en we sloten de avond af met een glaasje wijn en een slokje Letse licqeur dat we deelden met Stine en haar vriendinnen.

Op het appartement van Stine zou een groot feest plaatsvinden zaterdagavond, en ze hadden nog wat glazen nodig, dus vergezelden we Stine naar de Ikea. Na een korte passage bij de zweedse design-gigant (die voor de verandering eens niet gehuisvest zat in een gigantische blauwe doos!) reden we door naar de jachthaven voor een zeiltochtje met Stine’s boot. De wind was echter een beetje te hard, dus hielden we het bij een korte dobbering ter plaatse. Daarna, tijd voor wetenschap in het experimentarium, de Deense versie van Technopolis. Als een voormalig werknemer in het wetenschapspretpark toonde Stine ons alle leukigheidjes zoals windtunnels, giga-zeepbellen, takelsystemen en deeltjesversnellers. Allemaal zeer prettig, maar het gekrijs van enthousiaste kindjes werd ons uiteindelijk toch een beetje te veel. We moesten bovendien nog enkele voorbereidingen gaan treffen (drankjes prepareren, decoratie maken, bordjes ophangen, haar kammen,…) voor de single-party die avond, dus gingen we terug naar het huis van de wilde konijnen. Tegen de avond begon het volk toe te stromen, en werd de groep opgedeeld in koppels. Na een welkomstdrankje gingen we met onze dates aan tafel en ietsje later werd verhuisd naar de dansvloer. Geen nood om alles te beschrijven, we kunnen wel zeggen dat het zeer leuk was en dat we niet vroeg in bed zaten.

’s Ochtends was het dan weer minder evident om er uit te geraken, maar ietsje voor de middag slaagden we er in aan de ontbijttafel plaats te nemen en aan ons eerste koffietje van de dag te slurpen. In de namiddag, na de laatste knopen in ons hoofd te hebben ontward, nam Stine ons opnieuw op sleeptouw; naar een prachtige kerk van Jorn Utzon, een zeer leuk mistig meertje in een buitenwijk van Kopenhagen en een museum van Zaha Hadid. ’s Avonds was het tijd voor pizza en films met de Wilde Konijnen. Wat later kregen we nog bezoek van Spitsboedl – de fantastische vriendin van Stine, die we ook al hadden ontmoet in Kirgizië – voor het nuttigen van een slaapmutsje.

Echt sightseeing deden we dan uiteindelijk de dag erop, zeer handig met de fiets. Voor de eerste maal in 4 dagen zagen we het echte centrum van de stad, met zijn gezellige pleintjes en cafées, leuke kerkjes, musea en parkjes. We sloten ons verblijf in Denemarken af met nog een vrouwenavondje; waterpijp en wijn met Stine, Spitsboedl en Lysdahl, ook één van de vier ‘Danish Girls’ uit Kirgizië. Er zijn minder aangename zaken in het leven.

Hoewel we graag wat langer in Kopenhagen waren gebleven, met de fijne leden van de commune, Stine en haar vriendinnen, moesten we door, op naar de laatste stop op de reis, daar waar oost en west elkaar ontmoeten: Berlijn.
We zijn hier al enkele dagen, en hebben een heleboel mensen ontmoet, en redelijk wat dingen gezien. Mensen van op reis, mensen van Erasmus, en mensen van thuis. Het is het einde van de reis. De rest horen jullie als we thuis zijn. Dank je voor jullie aandacht en prettige commentaren. Tot gauw.
Wim en Tim

Advertenties

Acties

Information

4 responses

19 11 2010
Bart Jan

Wel thuis jongens!
Ben trots dat ik een klein deel van jullie reis heb mogen uitmaken. Over een paar weken ben ik ook weer thuis, dan moeten we nodig afspreken voor een paar pintjes. Of biertjes, zoals ze bij ons heten 🙂

Groeten,

Bart Jan

19 11 2010
Eddy

Het avontuur zit er bijna op. Een onvergetelijke ervaring die niemand jullie nog kan afpakken !
Een behouden thuiskomt en tot binnenkort .
Vele groetjes van Eddy, Ingrid en Tijl

20 11 2010
tante Chris

welkom thuis.
dikke zoen en tot binnenkort

23 11 2010
Sam

Vrienden

Het was een indrukwekkende reis. Welkom in Belgikistan en laten we nu maar snel de draad van feestjes-in-Gent weer oppikken…

Uw trouwe lezer,
Sam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: